เย็นวันจันทร์

อนุบาลนิตา ชื่อนี้คุ้นมาก ภาระกิจที่ต้องปฏิบัติอิกอย่างหนึ่งที่ ไม่อาจลืมได้ก็ นี้แหละค่ะ ...เยี่ยมนิตา ตามหาเพื่อนซี้ วันแรกที่ไปหาน้ำอิงก็ยังไม่ประทับใจเพราะว่าไปตอนเลิกเรียนและเพื่อนๆๆก็กลับกันหมด ก็ยังมีเหลือก็ไม่กี่คน แต่แม่ก็อดปลื้มแทนไม่ได้ ที่เด็กๆๆวัย 4-5 ขวบ ช่างมี
น้ำใจ ซึ่งวันนี้คุณพ่อกับคุณแม่ไปด้วย และคุณพ่อก็เห็นและได้ยินเด็กๆๆคุยกันด้วย
ทุกคนยังจำน้ำอิงได้และจะบอกเพื่อนๆๆที่ยังอาบน้ำอยู่ว่า น้ำอิงมาๆๆๆ
บางคนถามว่า น้ำอิงไปอยู่เชียงใหม่หรอ สนุกไม๊ อยู่ชั้นอะไร
และชวนให้กินข้าวด้วยกัน...ช่างมีน้ำใจจริงๆๆ
และดูน้ำอิงก็ประทับใจมากที่เพื่อนๆๆจำได้

และยังไม่เป็นที่น่าพอใจเพราะ ยังไม่เจอ ปิ๊ง ปิ๊ง ภาระกิจยังไม่จบสิ้น

เย็นวันอังคารแม่ก็พาน้ำอิงมาเร็วกว่าเดิม
วันนี้เป็นอิกวันที่น้ำอิงและเพื่อนๆๆร่วมทีม ร่วมก๊วนได้เจอกัน มันคงเป็นวันที่น่าประทับใจนู๋มากๆๆเลย ขนาดแม่ยืนดูอยู่ยังอดน้ำตาซึมๆๆไม่ได้เลย ว่าทำไมเด็กๆๆเค้า ช่างมีน้ำใจจังเลย เย็นวันนั้นน้ำอิงและเพื่อนๆๆก็วิ่งเล่นกันสนุกสนาน ซึ่งคุณครูก็ให้ความร่วมมือมากไปตาม เพื่อนๆมาให้ด้วย
และที่แม่รู้สึกน่าประทับใจก็ตอนที่ ปิ๊งๆๆกับใครไม่รู้ พอรู้ว่า น้ำอิงมาหา เพราะครูจินต์ไปบอก ก็วิ่งตามหากันใหญ่เลย สวนกันไป สวนกันมา จนคุณครูและแม่ก็ช่วยกันโบกไม้โบกมือ ว่าอยู่ตรงนี้ๆๆ
ลุ้นไปด้วย เหมือนหนังที่พระเอก ตามหานางเอกเลย

และเย็นวันต่อมาเราก็ได้เจอกับแม่หลี ของปิ๊ง ปิ๊ง ซึ่งปิ๊ง ปิ๊ง ก็ได้เล่าให้ฟังว่า น้ำอิงมาหา
และแม่หลีก็บอกว่า ปิ๊ง ปิ๊ง ดีใจมากเลย

ฝากบอกแม่หลีด้วยว่า.....ถ้ามีวีดีโอเก็บภาพวันนั้นได้คงไม่ต้องสาธยายมากเลยยยย
แม่เขียดก็เลยเก็บภาพวันนั้นไปคนเดียว เพราะไม่สามารถ ถ่ายทอดได้จ้า

ส่วนคุณพ่อประทับใจ การไหว้ของเด็กๆๆ เพราะถ้าได้หลงเข้าไปไม่ว่า จะเป็นผู้ปกครองของใคร เด็กๆก็จะ ..สวัสดีค่ะทุกคน
แต่น้ำอิงได้มา ไม่เยอะเลย 555